Diagnoza autyzmu

Diagnoza autyzmu u dzieci:

AUTYZM

Autyzm jest złożonym zaburzeniem neurorozwojowym. Dziecko autystyczne  ma  przede wszystkim trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych, wchodzeniu w interakcje i komunikowaniu się z otoczeniem. Mowa rozwija się z opóźnieniem, często nietypowo. Ograniczenia w komunikacji  werbalnej nie są kompensowane przez niewerbalne środki wyrazu takie jak mimika, gestykulacja czy intonacja głosu.  Duże deficyty obserwuje się również w sferze zabawy i zainteresowań – aktywność dziecka autystycznego  jest uboga i stereotypowa. Występują trudności w uczeniu się przez naśladownictwo.  U większości dzieci z autyzmem obserwuje się zaburzenia przetwarzania sensorycznego w postaci nadwrażliwości lub podwrażliwości  na bodźce zmysłowe.  Zaburzenia te są przyczyną  sensoryzmów, czyli  stereotypowych zachowań mających na celu wyciszanie lub intensyfikowanie określonych  wrażeń zmysłowych. Przykładem sensoryzmów może być kręcenie się w kółko, wąchanie przedmiotów, uciskanie małżowin usznych itp.
Autyzm rozpoznaje się  gdy objawy wystąpiły przed ukończeniem trzeciego roku życia. U niektórych dzieci są one widoczne bardzo wcześnie, zdarza się jednak, że  regres rozwojowy następuje dopiero na przełomie drugiego i trzeciego roku życia. Zaburzenia ze spektrum autyzmu wynikają z nieprawidłowości w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego. Autyzm jest więc niepełnosprawnością, która wymaga terapii i rehabilitacji. Do rozpoznania autyzmu konieczna jest obserwacja psychologiczna dziecka oraz konsultacja u psychiatry dziecięcego, który stawia ostateczną diagnozę. Pomocna może być również ocena neurologiczna, logopedyczna oraz  badanie integracji sensorycznej. Wspomaganie rozwoju dziecka z autyzmem jest procesem długofalowym i wielospecjalistycznym.

Wśród najczęściej wykorzystywanych metod są:

  • niedyrektywna terapia zabawowa ukierunkowana na kontakt, komunikację i budowanie interakcji,
  • metody behawioralne,
  • Wideotrening komunikacji (VIT),
  • trening umiejętności społecznych (TUS),
  • Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne,
  • terapia integracji sensorycznej,
  • zajęcia logopedyczne rozwijające komunikację werbalną lub wprowadzające alternatywne i wspomagające formy komunikacji (ACC)
  • treningi słuchowe (np. metoda Johansena, metoda Thomatisa)
  • ćwiczenia ortoptyczne poprawiające płynność wodzenia wzrokiem i konwergencję
  • holding,
  • dogoterapia,
  • hipoterapia

Im wcześniej  zostanie postawiona prawidłowa diagnoza , tym większa szansa na poprawę funkcjonowania dziecka autystycznego dzięki terapii dostosowanej do jego indywidualnych potrzeb. Wczesne wspomaganie rozwoju sprawia, że można uniknąć  również wielu wtórnych problemów, które zazwyczaj pojawiają się i nasilają z biegiem czasu, o ile dziecko nie uzyska na czas odpowiedniej pomocy  Należą do nich: pogłębiające się wycofanie prowadzące do  izolacji społecznej, zaburzenia lękowe oraz  zaburzenia zachowania – zwłaszcza w postaci agresji i autoagresji.  Zaburzenia jedzenia i snu, które często są objawami towarzyszącymi w autyzmie, również mogą się nasilać pod wpływem stresu wynikającego z trudności adaptacyjnych z jakimi dziecko się boryka na co dzień.

Rodzice dziecka autystycznego również potrzebują wsparcia w trudnym procesie wspomagania jego rozwoju – potrzebują do tego współpracy z doświadczonymi specjalistami: psychologiem, psychiatrą dziecięcym, logopedą lub neurologopedą, pedagogiem specjalnym, terapeutą integracji sensorycznej lub fizjoterapeutą. Oprócz indywidualnych konsultacji ze specjalistami wartościowe są również szkolenia dla rodziców, jak również udział w warsztatach pomagających zrozumieć  dziecko z autyzmem i radzić sobie z jego trudnymi zachowaniami. Przykładem takich zajęć praktycznych są warsztaty prowadzone metodą Carole Sutton (program ośmiu książeczek).

×